Het verhaal van Dustin

Soms krijg je zeer bijzondere patiënten onder handen. Dustin is zo'n patiënt, een schat van een hond maar niet geboren voor het geluk. Door ziekte verloor Dustin beide ogen maar leidt toch een heel gelukkig hondenleven met zijn eigenaresse An den Boer. Hieronder volgt het aangrijpende relaas van An.

Wel overwogen hebben wij onze eerste hond gekozen en dat werd een Flatcoatedretriever, toch even iets anders dan een Golden Retriever en er waren nog niet zo heel veel van,dat was tien en een halfjaar geleden. Een fijne kameraad, lief, sociaal en vol levenslust, onze Dustin.
Dustin was ongeveer twee jaar toen we merkten dat er iets niet goed was met z'n ogen, door onze dierenarts werden we dan ook verwezen naar een oogspecialist om er naar te laten kijken daar werd al snel duidelijk dat het om glaucoom ging aan beide ogen, een ziekte die niet te genezen is bij honden, het gevolg is dan ook vroeg of laat acute blindheid, dat was behoorlijk schrikken.

Glaucoom is een aanhoudend te hoge druk in de oogbol waardoor het oogwater niet weg kan, je kunt het vergelijken met een zeef waarbij de gaatjes verstopt zijn en het water niet weg kan, als die druk in het oog te hoog wordt krijgt de hond ook behoorlijk veel pijn, je kunt het een beetje met migraine vergelijken.
Er is nog geprobeerd om met medicijnen de druk terug te dringen, maar uiteindelijk moest z'n ene oog er toch uit, wat dan ook op vakkundige wijze door onze eigen dierenarts Bob Carrière is gedaan. Het was best een spannende tijd, hoe zou Dustin er uit zien na de operatie en gaat het allemaal goed, met een groot verband om z'n kop kregen we hem weer thuis en het was zo'n zielig gezicht dat we hem in die dagen toch maar extra verwend hebben.
Na twee weken gingen de hechtingen eruit en z'n lampenkap af, toen werd het weer onze vrolijke Dustin van voorheen en konden we weer verder. Een paar weken daarna heeft hij examen behendigheid gedaan en slaagde, iets waar ik best trots op ben. Gelukkig had Dustin nog een oog over, hopende dat dat er niet uit hoefde, maar niets was minder waar want na drie jaar moest hij er weer aan geloven en ook z'n tweede oog moest verwijderd worden.

Ik hoor U nu denken: goh, wat zielig en dat is menselijk gesproken ook wel zo,maar in dit geval is hij juist zonder die zieke ogen veel beter af, hij heeft geen pijn meer en een hond doet veel meer met z'n neus dan met zijn ogen. De reactie van de mensen was dan ook van wat kun je nu nog met een hond die blind is, kun je hem niet beter in laten slapen, ik ben hier best wel van geschrokken dat mensen zo denken. Ik kan U verzekeren dat je nog heel veel kunt met een blinde hond.
Begin met hem z'n zelfvertrouwen terug te laten vinden, laat hem zijn gang gaan, z'n neus en z'n oren zijn zo belangrijk hierin en die gaat ie nog meer ontwikkelen. Speld bijvoorbeeld een kattenbelletje aan je broekspijp zodat hij hoort waar het baasje is en laat hem gewoon loslopen waar hij altijd losliep en betuttel hem niet. Een hond ruikt waar een boom staat hij voelt waar het pad is,natuurlijk loopt ie wel eens ergens tegenaan maar zo erg is dat niet, wel moet jij voor hem opletten dat ie niet in een kuil valt of in konijnenholen.
Als je hem dat vertrouwen geeft krijg je een zelfverzekerde hond die niet angstig en bang door het leven gaat. Ik ben zelfs weer behendigheid met hem gaan doen, dat had Dustin al geleerd toen hij nog kon zien en aangezien een hond onthoudt wat hij ooit geleerd heeft, was dit niet zo moeilijk, ik zet hem bij een hoogtesprong neer zeg: "Dustin hoog" en hij springt omdat hij vertrouwen in me heeft en ik in hem, die band is zo belangrijk, en dat bereik je niet als je hem altijd maar beschermt.

Een leuke anekdote is, dat ik een keer tijdens de behendigheidles naar mijn plaats terug liep en iemand anders zijn hond het commando "Hoog" gaf en Dustin dacht dat dit voor hem bedoeld was en dus ook spontaan ging springen terwijl er geen hoogtesprong in de buurt was,een kostelijk gezicht.
Hij kent de mensen waarvan hij vaak een koekje krijgt ook precies, als hij ze op afstand hoort praten loopt hij er op een draf naartoe met z'n kop in de lucht en vindt ze altijd.
We noemen hem ook vaak Stevie Wonder, dan zit ie op z'n kussen te wachten op een koekje doet z'n kop omhoog en schud er dan mee heen en weer, te wachten op de dingen die komen gaan.

Ik kan nog wel uren over hem vertellen, je leert je hond zo goed kennen en toch sta je ook iedere keer weer versteld wat hij allemaal nog kan en doet. Voor ons is het een kanjer en hopen dat hij nog jaren bij ons is.

An en Dustin.

Terug